Club Des Belugas - Swop: filmowa, swingująca gra

Rozmachem personalnym kolektyw Maxima Illiona i Kitty The Bill można jedynie porównać z latynoską międzynarodówką skupioną wokół The Quantic Soul Orchestra. Natomiast lounge w wykonaniu Club Des Belugas nie ogranicza się do określonego skrawka terenu, z którego ciągle są zbierane owoce. Dzięki temu w ich twórczości nie ma ani szczypty sztucznie napompowanego glamour. Działając od 2002 roku, ekipa Illiona już trzykrotnie udowadniała globalny wymiar swojej muzyki. Na debiutanckim "Caviar At 3 A.M." ekipa Club Des Belugas zaprezentowała europejską mieszankę miękkich, wręcz masażowych, wczesnoporannych brzmień lounge. Rok po tym longplay'u, na kolejnym "Minority Tunes" ekipa Maxima umieściła wyraźne odnośniki do spuścizny muzyki latynoskiej oraz afrykańskiej z orientalnymi niespodziankami. Nie ma się więc czemu dziwić, iż niezmiernie egzotycznie brzmiące numery z tego krążka ("Gadda Rio", "Hiphop Chinchin") zrobiły ogromną furorę w niemieckich barach i knajpach. Ostatnia do tej pory wydana płyta "Apricoo Soul" aż buchała od gorących, afroamerykańskich rytmów żywcem wyciągniętych z nowoorleańskiego, chicagowskiego czy nowjorskiego klimatu lat 50. i 60.

Podobnym tropem zespół Club Des Belugas podąża na swoim czwartym albumie. Jak sama nazwa wskazywała kilkanaście najnowszych kompozycji ekipy Illiona miały mieć wypisane na swoich nutach swing i pop. I w istocie tak jest. Klimat kanapowych, leniwych kompozycji przecinają co jakiś czas bardziej żywsze, taneczne utwory. Nie będzie się także nudził meloman okołojazzowych dźwięków, bo tych jest w brud. Czy to jazzdance'owy "What Is Jazz" czy acidjazzowy "Second Sight". Fenomenalny, zachwycający niespotykaną barwą głos nowojorskiego wokalisty Deana Bowmana w nujazzowym kombosie "Frankie" nokautuje. Każdy dźwięk tego utworu wyzwala idealnie odwzorowaną atmosferę sprzed pół wieku. Nie ma czemu się dziwić, że Madonna stwierdziła kiedyś, iż Dean ma "głos Boga". Równie dobrze spisała się Anna Luca. Słodko niewinny a zarazem niedostępny głos tej szwedzkiej wokalistki nadaje niektórym nagraniom ("Cats'n'Boy", "It's A Beautiful Day") zazdrośnie flirtujące fluidy dostosowane do balladowej powagi. Całościowo zespół Club Des Belugas daje popis w ilustracyjnym "A Mens Scene". Poziomem wykonania nie odstaje on od kompozycji chociażby The Cinematic Orchestra. Ale to nie wszystko, co kryje w sobie album "SWOP". Znalazło się także nieco miejsca na uwodzicielskie, klubowe rytmy.

Wszyscy (stali i niestali - goście) członkowie Club Des Belugas zdali swój egzamin. Stworzyli płytę na miarę swojej poprzedniczki o wyraźnie wyczuwalnej, większej żywiołowości. "SWOP" częściej zaprasza i podsyca żądze do tańca aniżeli zamula kawarniano-kawowym klimatem. W polskim wydaniu płyty znalazło się (obok podstawowych szesnastu kompozycji) jeszcze dwa dodatkowe utwory "Habana Twist" i "Tarrango" wyzwalające próżniacze odruchy. Wszystko jest więc w porządku. Ale uznawanie ich za jedną z najważniejszych formacji lounge'owych w Europie to lekka przesada. Warsztat (czytaj muzyków) mają godny pozazdroszczenia przez wiele zespołów tego typu. Jednakże ekipa Maxima nie prezentuje nie wiadomo jak wysokiego poziomu. Grają oni mnóstwo koncertów (skład ten diametralnie różni się od studyjnego). Tworzą mnóstwo kompozycji do reklam znanych marek i chwała im za to. W tej muzyce nie liczy się kto jest pierwszy, a kto ostatni. Liczy się dobry klimat. A tego im nie brakuje. Club Des Belugas idealnie wpisuje się gdzieś pomiędzy Pink Martini, a austriacką scenę downtempo (Tosca, Parov Stelar, Rodney Hunter, Vienna Scientists).

Marcin Niewęgłowski

joilet.blox.pl